Li gorî rapora Ajansa Nûçeyîan a Navneteweyî ya ya Ehlê Beytê (s.x) — ABNA — Jiyana bi bereket û îlhamxweş a Rêberê Şehîd ê Şoreşa Îslamî, Hazretê Ayetullah el-Uzma Seyîd Elî Xameneî (rêhma Xwedê li ser be)، tijî bû ji dem û bûyerên kûr û girîng ku bi lêhûrbûna wan mirov dikare têgihiştinek nû li ser kesayetî û ramanên vî hikmetdarê şehîd bi dest bixe. Ji ber vê yekê, vegerandina bîranîn û dîroka devkî ya jiyana Îmamê Şehîd ê Umetê girîngiyeke taybet heye û di naskirina jiyana wî de roleke mezin dilîze.
Rêberê Şehîd ê Şoreşa Îslamî di beşek ji bîranînên xwe de çîrokeke balkêş li ser erk û berpirsiyariya ku Îmam Xumeynî (rêhma Xwedê li ser be) danî ser milê wî vedibêje û wiha dibêje:
«Têkoşînên me bi hêdî-hêdî di sala 1341'ê Hicrî-Şemsî de dest pê kirin. Bi wê paşxaneya hizrî û fikrî ya ku me hebû, em ji yekem kesên ku tevlî vê pêla têkoşeran bûn, hesab dibûn.
Di sala 1342'an de, piştî bûyera Medreseya Feyziyê, Îmam ji bo hemû bajarên Îranê, ji rêya alimên navdar û bawerbar ên her bajarî ve peyam şand ku meha Muherremê bikin demeke rabûna giştî ya gel li dijî rejîma desthilatdar.
Plan ev bû ku di roja heftemîn a Muherremê de hemû xutbexwên olî û axaftvanên ayînî, û di roja nehemîn de jî tevî wan hemû kom û heyetên olî, li şûna şiar, gotin û mersiyeyên asayî, li ser bûyera Medreseya Feyziyê, êrîşa hêzên leşkerî li ser xwendekarên hawzeyê, sûc û zordariyên Şah û hukûmeta wî biaxivin.
Îmam ez şandim Meşhedê. Dibe ku ez jixwe diçûm û ew di wê demê de vê erkê da min؛ niha bi rastî nayê bîra min ku taybet ji bo vê yekê ez şandibûm an na. Lê her çawa be، ez bûm barkêşê peyameke Îmam ji bo merhûm Ayetullah Mîlanî û alimên din ên Meşhedê ku divê ev plan bê cîbicîkirin.
Ev peyam çend xalên girîng dihundurand. Xala yekem ev bû ku divê xutbexwên olî di roja heftemîn de mijarên siyasî li ser minberan pêşkêş bikin.
Xala duyemîn hişyariyek bû li hember destdirêjî û bandora aborî û siyasî ya Îsraîlê. Îmam pir bal dikişand ser vê yekê ku Îsraîl hêdî-hêdî li ser hemû warên jiyana me desthilatdar dibe û Şah û pergala hukûmetê di bin bandora Îsraîlê de ne. Ev mijar di wê demê de kêmtir balê dikişand û gelek kesan girîngiya wê fam nedikir... Piştre ji me re eşkere bû ku bi rastî Îsraîl di wan salan de çawa li ser gelek warên welatê me desthilat û bandor hebû.
Xala sêyemîn jî ev bû ku heke hemû alim û gel bi hev re yekdeng û yekdest bin، desthilat nikare li hember wan bisekine؛ dê têk biçe û neçar bimîne paşve vekişe.»
Şehîd Xameneî di domandina vê bîranînê de wiha dibêje:
«Ez çûm Meşhedê û vê erkê cîh anîm. Peyam gihandim merhûm Ayetullah Mîlanî. Ev çîrok hîn hûrguliyên din jî heye؛ ku min çawa peyam ragihand، ew çawa bersiv da، alimên din çi gotin û çawa tevgeriyan. Lê di dawiyê de ez peyam gihandim.
Piştre ez ji bo axaftinê çûm Bîrcendê. Li wir jî bi merhûm Ayetullah Tehamî، ku ji alimên mezin ên wê serdemê bû û di asta mercaên dînî de dihate hesibandin، têkilî danîm û biryara xwe ji wî re şirove kirim.
Ew bawer nedikir ku li bajarekî wekî Bîrcendê tiştek wisa pêk were. Hinek jî ditirsî ku heke em tevger bikin، dibe ku pirsgirêkek çêbibe û ew jî bikeve nav wê.
Wî dixwest ez bişîne Belûçistanê، lê ez li ser biryara xwe rawestam û mam. Ji roja heftemîn dest bi axaftinan kirim. Di wê demê de li Bîrcendê kesek din nehatibû pêş. Ji ber ku Alem di wê demê de serokwezîr bû û Bîrcend navenda malbata Alem û cihê bêhnvedanê yê Şah bû، me vê herêmê bi armanca taybet hilbijartibû.
Ez ji roja heftemîn heta roja nehemîn axivîm. Piştre ez hatim destgîrkirin. Ev yekem car bû ku ez hatim girtin. Ji wê demê ve têkoşîna min a siyasî ket qonaxeke nû.»
………….
Dawîya Peyam/
Your Comment